Der var ho. Magekjensla. Lukta. Tanken. Kjensla. Eit eller anna som for igjennom henne som minte henne om noko. Noko som hadde vore, eller som kunne bli. Noko ho hadde drøymt som ho ikkje hugsa. Noko ho sakna.

Det var vekke mest før det kom. Og ho kunne ikkje gripe om det, sjå det, kjenne det, smake det, slik at ho kunne gjere eit forsøk i  å hugse. Det var vekk, og ho visste ikkje kva det var ho hadde gløymt. Ho kunne ikkje anna enn å sakne det.